தமிழ் அரசியலும் ஜெனீவா அரசியலும்

ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையின் (UNHRC) அடுத்த கூட்டத் தொடர் நெருங்கி வரும் நிலையில், வடக்கு மற்றும் கிழக்கை மையப்படுத்திய சில தமிழ் அரசியல் கட்சிகள், புலம்பெயர் தமிழ் அமைப்புகள் மற்றும் அவர்களுடன் இணைந்து செயல்படும் சிவில் சமூக வலையமைப்புகளின் நடவடிக்கைகள் மீண்டும் தீவிரமடைந்து வருகின்றன. கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக ஒவ்வொரு ஜெனீவா அமர்வையும் முன்னிட்டு இதேபோன்ற அரசியல் நகர்வுகள் இடம்பெற்று வருவது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.தமிழ் அரசியல்வாதிகள் மனித உரிமைகள், காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர், நில விடுவிப்பு, இராணுவ இருப்பு மற்றும் அதிகாரப் பகிர்வு போன்ற பிரச்சினைகளை சர்வதேச அரங்கில் முன்வைப்பதன் மூலம் தங்களது அரசியல் செல்வாக்கை விரிவுபடுத்த முயற்சித்து வருகின்றனர். ஆனால் விமர்சகர்களின் பார்வையில், இந்த நடவடிக்கைகள் பல நேரங்களில் மக்களின் அன்றாட வாழ்வாதார பிரச்சினைகளை விட சர்வதேச அரசியல் கவனத்தைப் பெறும் நோக்கத்தையே முன்னிறுத்துகின்றன.

இந்த அரசியல் அணுகுமுறைக்கு புலம்பெயர் தமிழ் அமைப்புகள் முக்கிய ஆதரவாக செயல்படுகின்றன. உதாரணமாக, Global Tamil Forum (GTF) தனது உத்தியோகபூர்வ கொள்கை ஆவணங்களில், இலங்கை விவகாரத்தை சர்வதேச நிகழ்ச்சி நிரலில் தொடர்ந்து வைத்திருப்பதையும்,“இலங்கையின் தேர்தல் மூலம் தெரிவுசெய்யப்பட்ட தமிழ் பிரதிநிதிகளின் குரலை சர்வதேச அரங்கில் வலுப்படுத்துவதே” தனது நோக்கங்களில் ஒன்றாகக் குறிப்பிட்டுள்ளது. மேலும், தமிழ் அரசியல் பிரதிநிதிகளுக்கு சர்வதேச ஆதரவை திரட்ட அரசுகள், சர்வதேச நிறுவனங்கள் மற்றும் கொள்கை நிர்ணயிப்பாளர்களுடன் தொடர்ச்சியாக ஈடுபட்டு வருவதாகவும் அந்த அமைப்பு வெளிப்படையாக தெரிவித்துள்ளது.

அதேபோன்று British Tamils Forum (BTF) தனது UNHRC செயற்பாடுகள் தொடர்பான விளக்கங்களில், தமிழ் அரசியல் பிரதிநிதிகள், புலம்பெயர் அமைப்புகள் மற்றும் சர்வதேச NGOக்களுடன் இணைந்து மனித உரிமைகள் பேரவை உறுப்பு நாடுகளிடம் அரசியல் ஆதரவைப் பெறும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு வருவதாக குறிப்பிட்டுள்ளது.இந்த அமைப்புகளின் செயற்பாடுகள் மூலம் தமிழ் அரசியல்வாதிகள் தங்களது உள்நாட்டு அரசியல் கோரிக்கைகளை சர்வதேச விவாதங்களாக மாற்றுவதில் வெற்றி பெற்றுள்ளனர். இருப்பினும், வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் வேலைவாய்ப்பு, முதலீடு, கல்வி, தொழில் வளர்ச்சி, மீன்வளம், விவசாயம் மற்றும் இளைஞர் முன்னேற்றம் போன்ற துறைகளில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களை உருவாக்குவதில் அதே அளவிலான தீவிரம் காணப்படவில்லை என்ற விமர்சனமும் எழுந்துள்ளது.

மேலும், ஒவ்வொரு மனித உரிமைகள் பேரவை அமர்வுக்கும் முன்னர் தமிழ் அரசியல்வாதிகள், புலம்பெயர் அமைப்புகள் மற்றும் சில NGOக்கள் இணைந்து அறிக்கைகள் வெளியிடுவது, சர்வதேச அதிகாரிகளை சந்திப்பது மற்றும் இலங்கை தொடர்பான புதிய நடவடிக்கைகளை கோருவது ஒரு திட்டமிட்ட அரசியல் நடவடிக்கையாகவே தோன்றுகிறது. அண்மைய ஆண்டுகளிலும் பல புலம்பெயர் அமைப்புகள் இலங்கைக்கு எதிரான சர்வதேச பொறுப்புக்கூறல் நடவடிக்கைகளை வலியுறுத்தி UNHRC உறுப்புநாடுகளுக்கு கூட்டு அழைப்புகளை விடுத்துள்ளன.

விமர்சகர்களின் கருத்துப்படி, இந்த அணுகுமுறை தமிழ் மக்களின் உண்மையான சமூக-பொருளாதார முன்னேற்றத்தை விட சர்வதேச அரசியல் அழுத்தங்களை உருவாக்குவதில் அதிக கவனம் செலுத்துகிறது. ஒவ்வொரு ஜெனீவா அமர்வும் நெருங்கும் போதும் ஒரே கோரிக்கைகள் மீண்டும் மீண்டும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் அவை வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை எவ்வாறு மேம்படுத்தும் என்பதற்கான தெளிவான அரசியல் அல்லது பொருளாதார செயல் திட்டங்கள் அரிதாகவே முன்வைக்கப்படுகின்றன.

இதன் விளைவாக, மனித உரிமைகள் பேரவை அமர்வுகள் சில தமிழ் அரசியல்வாதிகளுக்கு ஒரு சர்வதேச அரசியல் மேடையாக மாறியுள்ளதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. தமிழ் மக்களின் எதிர்காலம் ஜெனீவாவில் நிறைவேற்றப்படும் தீர்மானங்களில் மட்டுமல்ல; மாறாக பொருளாதார வளர்ச்சி, வேலைவாய்ப்பு, கல்வி, முதலீடு மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்தில் உள்ளது. இந்த அடிப்படை சவால்களுக்கு தீர்வுகளை வழங்காமல், சர்வதேச அரங்கில் மட்டும் அரசியல் செயற்பாடுகளை முன்னெடுப்பது நீண்டகாலத்தில் மக்களின் நம்பிக்கையை பலவீனப்படுத்தும் அபாயம் காணப்படுகிறது.

எதிர்வரும் மனித உரிமைகள் பேரவை கூட்டத் தொடரை முன்னிட்டு அதிகரித்து வரும் அரசியல் நடவடிக்கைகள், தமிழ் அரசியல்வாதிகளின் சர்வதேச வலையமைப்புகளின் வலிமையை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் அந்த அரசியல் முயற்சிகள் வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் வாழும் சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு நடைமுறை மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பது தொடர்ந்தும் முக்கியமான கேள்வியாகவே உள்ளது.